Tuesday, November 8, 2011

How To Make Butter

On 11/23/10, I saw this email in my inbox:

Good Morning –

As part of our procedural writing lessons, we have discussed recipes. This morning, we are putting our recipe reading into action by making butter. This delicious creation will then be eaten on homemade corn muffins, similar to the biscuits that may have been served at that the very first Thanksgiving in 1621. This is a nice way to bring different aspects of the curriculum together….and it’s tasty, too! I have attached the recipe for butter that we are going to be following this morning in case you would like to try it at home.

Mrs. Q

Attached was a step by step, set of instructions telling us how they planned to make butter in the class that day.

After the teacher shared her butter recipe with us - the parents, I was inspired to share my age-old Indian butter recipe with her. In most Indian homes yogurt (curd) and butter is made in-house. Yogurt, almost every other day and butter, once a week or once a fortnight depending on how much milk is consumed by the family. Every night or every other night, after the family has had their dinner, an Indian housewife - before she turns the lights out in the kitchen for the night - will set yogurt for the next day.

Since in most parts of India, most days of the year are hot and humid, making yogurt at home is a no -brainer. It doesn't take much time and effort and the result is consistent - in the sense that there is no frustration involved of getting up in the morning and finding out that for whatever reason the yogurt did not get set overnight; as it sometimes happens to me when I try to make it in my NYC kitchen.

Over there, all you need to do is reheat the milk to about luke warm temperature- milk needs to be warm but not hot (it always helps to boil the milk for a couple of minutes and let it cool down to the desired temperature). Add half a tea spoon of yogurt culture. Stir and mix well. Set aside. In summer, yogurt will get set in a couple of hours...In winter it takes a little longer.

In the India that I grew up in, when a family returned home from an extended vacation and found out that there was no yogurt culture left in the fridge to make fresh yogurt, a spoonful of culture would be borrowed from the neighbor's to restart the cycle. And the neighbors would do the same. I don't think anyone does that anymore. Now, it's probably easier to just go to the super market and buy ready-made yogurt.

One of the things that I look forward to doing when I go back home is making my own butter. Buffalo milk is more commonly consumed in India than cow's milk. It must have a high fat content because when you boil it and let it cool down in the fridge, a thick layer of creme will form on top. To make butter, you have to remove that creme into a container, mix in a spoonful of yogurt culture and store the mixture in the fridge. You can keep adding fresh creme to that mixture for a week or two. When you are ready to make butter, let the mixture sit outside of the fridge, overnight. Next morning, it is ready to be churned. Take an old fashioned churner and churn for 10 to 15 minutes and a big glob of butter will begin to form. Separate the butter milk from the butter.

                                                                                          Indian Churner

Indian homes use clarified butter (ghee) for making  sweets, so we take this recipe a step further and boil the butter till it becomes clear and a brownish residue is left at the bottom of the pot. Strain the clarified butter and store it in a jar. It has a long shelf life even outside of the fridge. Some prefer to add a pinch of salt while the butter is boiling - they say it helps the ghee last longer and improves its texture.

Sunday, November 6, 2011

A Look Inside Yeshee's Room...

....This came home last year- at the end of second grade (from the art class). I thought, if I take a picture of this and save it, I might be able to get rid of the box. But the box is still here- with everything inside it. And so is the giraffe...

The Giraffe

Not exactly sure which grade this giraffe is from - probably, first grade (art class). With its long neck, it measure over a foot in hight and has somehow managed to retain its vivid colors despite gathering dust for over two years.

Saturday, November 5, 2011


On 3/8/10, the homework was to write riddles from two challenge words. His challenge words were - station and time.
For station, he wrote:
You can travel from here to any destination
By bus, train or taxi you choose the mode of transportaion
What am I?
And for time:
Learning to keep track of me is a good habit to develop from childhood
It just might make you famous for being the most punctual person in the neighborhood
Who am I?

Friday, November 4, 2011

People Who Made a Difference

Tuesday, November 1, 2011

Intelligence Vs Genius

What is the difference between intelligence and genius? Walter Isaacson writes about this in his article that was published in the NY Times's Sunday Review. Issacson has written a bioghraphy of Steve Jobs that was published last month. I am nearly reproducing the article here mainly because I enjoyed reading it and hope to share it with Yeshee someday. Tried reading it to him the other day but it was late in the night and he was exhausted after a long day at school. So he just said, "let me go back to my book."

While answering the question, how smart Steve Jobs really was, Isaacson recounts having dinner with Jobs and his family a few months ago when "someone brought up one of those brainteasers involving a monkey's having to carry a load of bananas across a desert, with a set of restrictions about how far and how many he could carry at one time, and you were supposed to figure out how long it would take." Isaacson says, " Jobs tossed out a few intuitive guesses but showed no interest in grappling with the problem rigorously. Bill Gates on the other hand would have gone click -click -click and logically nailed the answer in 15 seconds."

Accordnig to Isaacson, Jobs may not have beeen convetionally smart but he was a genius. "His imaginative leaps were instinctive, unexpected, and at times magical. They were sparked by intuition, not analytic rigor. Trained in Zen Buddhism, Jobs came to value experiential wisdom over empirical analysis. He didn't study data or crunch numbers but like a pathfinder, he could sniff the winds and sense what lay ahead."

Jobs told Isaacson that he began to appeciate the power of intiution, in contrast to what he called "Western rational thought," when he wandered around India after dropping out of college. "The people in the Indian countryside don't use their intellect like we do." Jobs said. "They use their intuition instead....Intiution is a very powerful thing, more powerful than intellect, in my opinion. That's had a big impact on my work."

Isaacson says Jobs's intiution was based not on conventional learning but on experiential wisdom. He also had a lot of imagination and knew how to apply it. Here Isaacson mentions Einstein's famous quote, " Imagination is more important than knowledge."

This was a deja vu moment for me as it is Yeshee's favorite quote. Last year he had to do a class project called 'People who made a Difference'. He chose to do it on Einstein. During his on- line research he came across this quote and loved it so much that he used it as a take-off point to make 4 posters to explain Einstein's theories. I've uploaded one of his posters elsewhere on this blog- need to upload the remaining three.

Back to the article... Isaacson says, "Einstein had the elusive qualities of genius, which included that intiution and imagination that allowed him to think differently." "Although he was not particularly religious, Einstein described this intuitive genius as the ability to read the mind of God. When assessing a theory, he would ask himself, Is this the way that God would design the universe? And he expressed his discomfort with quantum mechanics, which is based on the idea that probability plays a governing role in the universe by declaring that he could not believe that God would play dice."

I'm quoting this passage about Einstein extensively here with the hope that it might help me understand Einstein's theories a little better. When Yeshee was doing his project, I got deeply involved in it along with him. And even though I was able to somewhat understand the special Theory of Relativity, which he tried to explain by drawing a plane flying in the sky and showing how the speed of the plane would appear to be different to someone viewing it from the ground below and to someone sitting inside that plane or if someone could magically hoist themselves in the sky next to that plane, I still cannot fully fathom what Einstein said about time and gravity- "There is no such thing as absoulte time and that gravity is a warping of the fabric of space-time-"??? I have read many explainations of this...still can't figure out what it means.

Perhaps, if I can start thinking on the lines of how God would've designed the universe, it will help me understand what Einstein is saying. Or if I fall short in my thinking, at least I can encourage Yeshee to start thinking on those lines (that is if he ever agress to sit down with me and read this).

Isaacson says, both Einstein and Jobs were visual thinkers. "The road to relativity began when the teenage Einstein kept trying to picture what it would be like to ride alongside a light beam. Mr. Jobs spent time almost every afternoon walking around the studio of his design chief and fingering foam models of the products they were developing."

But Jobs's genius, "wasn't in the same quantum league as Einstein's." Isaacson calls it ingenuity. "Bill Gates is super smart, but Steve Jobs is super-ingenious." The primary distinction according to Isaacson is the ability to apply creativity and aesthetic sensibilities to a challenge. In the world of invention and innovation, that means combining an appreciation of the humanities with an understanding of science- connecting artistry to technology, poetry to processors."

"I always thought of myself as a humanities person as a kid, but I liked electronics, " Jobs said. "Then I read something that one of my heroes, Edwin Land of Poloroid, said about the importance of people who could stand at the intersection of humanities and science, and I decided that's what I wanted to do."

"The ability to merge creativity with technology depends on one's ability to be emotionally attuned to others" Issacson writes. According to him, "In the annals of ingenuity, new ideas are only part of the equation. Genius requires execution. Between conception and creation T. S. Eliot observed, there falls the shadow."

In some ways, Jobs's ingenuity reminds Isaacson of Benjamin Franklin, one of his other biography subjects. "Among the founders," Isaacson says, "Franklin was not the most profound thinker- that distintion goes to Jefferson or Madison or Hamilton. But he was ingenious."

"This depended in part on his ability to intuit the relationships between different things. When he invented the battery, he experimented with it to produce sparks that he and his friends used to kill a turkey for their end of season feast. In his journal he recorded all the similarities between such sparks and lightening during a thunderstorm, then declared, "Let the experiment be made." So he flew a kite in the rain, drew electricity from the heavens, and ended up inventing the lightening rod. Like Jobs, Franklin enjoyed the concept of applied creativity- taking clever ideas and smart designs and applying them to useful devices"

In the last paragraph Isaacson says, "China and India are likely to produce many rigorous analytical thinkers and knowledgable technologists. But smart and educated people don't always spawn innovation. America's advantage, if it continues to have one, will be that it can produce people who are also more creative and imaginative, those who stand at the intersection of the humanities and the sciences."

I am a little curious to know why Isaacson chose to mention India and China in an article about Steve Jobs and intelligence and genius. It is very unlikely that an accomplished biographer of his stature would make the mistake of forgetting what he wrote at the beginning of his own article namely that Jobs's ingenuity or his faith in the power of intuition had nothing to do with his American education or upbringing. He picked that up from villagers during his travels through the Indian countryside, which in turn had a great impact on his work.

If any country has an advantage in producing people, "who know how to stand at the intersection of the humanities and the sciences"- that country in my opinion then, would be India. The age-old wisdom of its people combined with the rapid spread of western ideas and opportunities through its countryside is more likely to produce the next Jobs or even Einstein than any other country. Hopefully!!!

Friday, October 28, 2011

मालवणची मीना

सकाळी उठल्यावर मिड डे मध्ये वाचलं- भारतातलं पहिलं सी वर्ल्ड मालवणला उभारणार.... तोंडवळी गावात. 
आई मालवणची. मालवणात जन्मली. तिथल्याच कन्याशाळेत शिकली. लहानपणीच्या खुप गोष्टी ती सांगायची. त्यांचं एकत्र कुटूंब. घरात मुलीं जास्त. बारा- तेरा मुलींमध्ये तीनच भाऊ. त्यांच्या घरात पंधरा दिवस गणेशोत्सव चालायचा . गणपतीत कोकणात पाऊस खुप. ती आणि तिच्या मैत्रिणी-बहिणी मिळून रानात फुलं वेचायला जायच्या. जेंव्हा तिला समजलं कि तिच्या भाचीला- चुलत भावाच्या मुलीला झाडा- पानांची अलर्जी आहे त्यामुळे ती फुलं वेचायला जाऊ शकत नाही - तिला इतकं आश्चर्य वाटलं. मला म्हणाली, "लहान असताना आम्ही कित्ती फुलं वेचून आणायचो. त्यांचे गौरी- गणपतीला हार-गजरे करायचो." गणपती उत्सवाचं वर्णन ती अगदी रंगवून करायची. घरात सगळेच मासे खाणारे. त्यामुळे पहिले एक-दोन दिवस गोडाचा स्वयंपाक चालायचा. पण नंतर मात्र मागल्या दारांनी मासे घरात आणले जायचे. गणपतीला वास यायला नको म्हणून.
आईला मालवणचा, तिच्या कुटुंबाचा खुप अभिमान होता. आज ती असती तर सी वर्ल्डची हि बातमी तिला नक्कीच सुखावून गेली असती. त्यांचं मालवणच घरही खुप छान होतं. म्हणजे अजूनही असेल. पण मीच आता कितीतरी वर्षात तिथे गेलेली नाही. दोन वर्षांपूर्वी ओक्टोबर मध्येच मम्मी गेली...

बुधवार ७ मार्च, होळी पौर्णिमा

मम्मी पुरण पोळ्या खूप छान करायची. होळी आणि माझा वाढदिवस ह्या दोन दिवशी आमच्याकडे हमखास पुरण पोळया असायच्या. मम्मीच्या पोळ्यात सुंठ आणि जायफळाच अचूक प्रमाण असायचं. तिचं पुरणहि  नेहमी ओलसर व्हायचं - कोरड कधीच नाही. ते पुरण ती पोळीत एकदम ठासून भरायची. पोळी लाटल्यावर कणकेचा अगदी नाजूकसा थर पुराणावर असायचा. पण तिच्या पोळ्या कधी बिघडल्या नाहीत. किंवा मऊ कणकेत ठासून पुरण भरल्या मुळे पोळ्या फुटतायत किंवा लाटायला त्रास होतोय असही कधी झालं नाही. तिच्या पोळ्यांबरोबर दुध किंवा तूप खायची जरुरही घरात कधी कोणाला वाटली नाही. 

मम्मीचे  मोदक खूप छान व्हायचे. ओल्या नारळाचे, उकडीचे मोदक. खसखस आणि वेलची घालून केलेले. अहाहा, घरात काय सुंदर सुवास दरवळायचा. नाग पंचमी, नारळी पौर्णिमा, गणेश चतुर्थीला आमच्याकडे मोदक असायचे. पांढऱ्या स्वच्छ तांदळाच्या पिठीच्या पातळ पातीत ठासून सारण भरलेले. जशा मम्मीच्या पुरण पोळया कधी बिघडल्या नाहीत तसेच तिचे मोदकही कधी बिघडले नाहीत. नेहमी एकसारखे एक नाजूक चुण्या असलेले.  धारधार नाकाचे मोदक. आणि त्यात मोदक-भावांना बहिण हवी म्हणून एखाद-दुसरी करंजी. ती नेहमी न चुकता मोदकांच्या बरोबर एक तरी करंजी करायचीच.

मम्मीला नेहमीच्या स्वयंपाकाची फारशी आवड नव्हती. ते काम तिनं स्वयंपाकाच्या बाईंवर सोपवलं होतं. पण बाईंकडून आपल्या पद्धतीनं स्वयंपाक करून घ्यायलाहि कौशल्य लागतं. ते तिच्यात होतं. आपल्या पद्धतीचे वेगवेगळे मसाले- तळलेल्या माशांसाठी वेगळा मासला- कालवणासाठी वेगळा - मटणाच्या रश्श्यासाठी वेगळा हे सगळं तिनं स्वयंपाकाच्या बाईंना दाखवून ठेवलं होतं. त्यामुळे घरचा स्वयंपाक नेहमी चविष्ट व्हायचा. तिचा जावई नेहमी तिच्या  चवदार जेवणाची आठवण काढत असतो.

ज्या आत्मविश्वासानं मम्मी पुरण पोळ्या - मोदक- मटण- मासे करायची तो आत्मविश्वास तिला दिवाळीचा फराळ करताना वाटायचा नाही. म्हणजे तिच्या पुडाच्या करंज्या आणि तळलेल्या पोह्यांचा चिवडा नेहमीच उत्कृष्ट असायचा. पण रव्याच्या लाडवांची तिला भीती होती. ते तिनं घरात सगळ्यांना आवडत असूनही कधी केले नाहीत. त्यामनान बेसनाचे लाडू तिला सोप्पे वाटायचे. पण चकल्या करतान तिला टेन्शन यायचं. 

संक्रांतीला भोगीची भाजी आणि तीळ घातलेली बाजरीची भाकरी, पावसाळ्यात येणाऱ्या जंगली भाज्यांची मिश्र  भाजी, भरलेली श्रावण भेंडी ती आवर्जून करायची/ करून घ्यायची. नाहीतर एरवी भाज्यांची तिला अलर्जी (!!) होती.  कोबी, भेंडी ह्या भाज्या तर तिला नावालाही नको असायच्या. बांगड्यांच, तारलीच आंबट -तिखट रोज खायचीही तिची तयारी होती. ताकाची कढी, कांद्या बरोबर परतलेल्या बटाट्याच्या काचऱ्या अशा ठराविक  गोष्टी सोडल्या तर शाकाहारी जेवणाचं तिला फारसं कौतुक नव्हतं.

तिच्या हातच्या पुरण पोळ्या आता परत कधीच खायला मिळणार नाहीत.

Tuesday, August 30, 2011

हरिकेन आयरिन

शुक्रवारी दुपारी ब्युटी पार्लर मध्ये शाम्पुवाली मुलगी माझे केस धूत होती तेंव्हा ज्युलीचा आवाज माझ्या कानावर पडला. पटरीसियानं माझं डोकं सिंकवर धरून ठेवलं होतं तरी मी अवघडलेली मान वर करून बघितलं तर ती ज्युलीच होती. तिच्या हेअर ड्रेसरला जोरजोरात काहीतरी सांगत होती. "मी उद्या पहाटेच न्युयोर्कच्या बाहेर पडणार. कुठे जाणार अजून माहित नाही. जवळपास सगळीकडेच हरिकेनचा धोका आहे. बहुतेक थोड लांब पिट्सबर्गला वगेरे जाईन..."

तशी ज्युलीला मी थोडफार ओळखते. ती माझ्या घराजवळच राहते- दोन, तीन बिल्डींग सोडून. माझा मुलगा आधी ज्या शाळेत जायचा त्या शाळेत तिची मुलं आहेत. माझ्या दोन मैत्रिणींशी तिची चांगली मैत्री आहे. त्यांच्या कडून मला ज्युलीच्या बातम्या समजत असतात. दोन वर्षां पूर्वी तिचा डिव्होर्स झाला. त्यानंतर तिनं चेहऱ्यावर भरपूर प्लास्टिक सर्जरी करून घेतली. वजन पुष्कळ कमी केलं. घट्ट, लांडे कपडे घालायाल सुरुवात केली. पार्लरमध्ये तर नेहमीच दिसते. केसांमध्ये नित्यनवीन हायलाइट्स करून घेत असते.

उन्हाळ्याची सुट्टी संपायला एक आठवडा उरलाय. बाहेरगावी गेलेले बरेच लोक अजून परत आलेले नाहीत. पार्लर एकदम रिकामी होतं. त्यात ज्युलीचा आवाज खूपच मोठ्ठा ऐकू येत होता. "धिस गाय देट आय अम डेटिंग, हि वोन्ट हेल्प मी." म्हणजे guy. आपली गाय-म्हशितली गाय नाही. त्याचा उल्लेख तिनं बॉयफ्रेंड असा केला नाही म्हणजे डेटिंग फार दिवस चाललेलं नसावं. केस रंगवणारी अधूनमधून सहानभूतीपूर्वक हं हं करत होती. "त्यानं खरतर मला मदत करायला हवी. पण त्याची आई वयस्कर आहे म्हणून तो तिच्या जवळ थांबणार आहे. ते मी समजू शकते. पण खरतर त्याला दोन भाऊ आणि एक बहिण आहे. ते नाही का आई जवळ राहू शकणार. पण हे कोणीच पुरुष मला काही मदत करत नाहीत. म्हणजे माझे  वडील करतात थोडी मदत पण जास्त नाही. मला एकटीलाच सगळ बघायाल हवं. माझ्या मुलांची फ्लाईट आत्ता रात्री अकरा वाजता लेंड होतेय." (मुलं माजी-नवऱ्याबरोबर कुठेतरी गेली होती). ज्युलीचा एकतर्फी संवाद चालूच होता. "म्हणजे त्यांना घरी पोहोचे पर्यंत बारा -एक तरी वाजतील. मग मी आणि माझ्या दोन मैत्रिणी माझ्या मुलांना घेऊन पहाटेच निघणार. कदाचित मुलं आली कि लगेच रात्रीच निघू." तिनं परत एकदा कोणीच पुरुष तिला काही मदत करत नसल्याबद्दल  खंत व्यक्त केली. बसल्या बसल्या कार रेंटल कंपनीला फोन करून मोठी व्हेन मिळेल का ह्याची चवकशी केली. पण सगळ्या मोठ्या गाड्या बाहेर गेलेल्या होत्या. म्हणताना मग आधी ठरवलेल्या गाडीचं रिझर्व्हेशन पक्क केलं. आणि गेली एकदाची. पार्लर एकदम शांत झालं. 

माझं पण होत आलं होतं. मी पटकन दोन मैत्रिणींना sms केले. आजकाल मी टीव्ही बघत नाही. टीव्ही वरची ती भडक दृश्य, त्या सनसनाटी बातम्या नको वाटतात. त्यामुळे वर्तमानपत्रातून आणि इंटरनेट वर ज्या काही बातम्या समजतील तेवढयाच. तसा आयरीनचा उल्लेख ऐकला होता. पण एवढया वर्षात न्युयोर्कमध्ये आम्हाला कधीच कुठल्या नैसर्गिक आपत्तींना तोंड द्याव लागलं नव्हतं.  आमच्याकडे हिंवाळ्यात कधीतरी दोन-तीन फूट बर्फ पडतं आणि वादळ-भूकंप होतात वित्तीय. वॉल स्ट्रीट वरचे. त्यामुळे फारतर क्वीन्स, लाँग आयलंड, न्यू जर्सी ह्या भागात वादळाचा धोका असेल असं समजून मी त्या बातमीकडे फारसं लक्ष दिल नाही. 

तेवढयात माझ्या पटेल मैत्रिणीचा फोन आला. ती मिडटाऊनमध्ये, युनायटेड नेशन्सच्या जवळ रहाते. ते लोक रात्रीच बाहेर पडणार होते. मला वाटलं कॅनेक्टीक्ट्ला तिच्या मामाकडे जाणार असतील. पण ती म्हणाली, " तिथे जाऊन काय उपयोग. तिथेही वादळाचा धोका आहेच. माझ्या ओळखीचे काही लोक सिराकयुजला चाललेत. आम्हीही बहुतेक अपस्टेट न्युयोर्कला कुठेअरी जाऊ. आता थोड्या वेळातच निघणार कारण नंतर सगळेच लोक बाहेर पडायला लागले तर ट्रफिक वाढेल आणि बाहेर पडण मुश्कील होईल." 

मनहेटन सगळ्या बाजूनी अटलांटिक महासागर आणि हडसन नदिनी वेढलेल आहे. त्यामुळे बाहेर पडायला नदीवरचे पूल आणि नदीखालाचे बोगदे ह्यांच्याशिवाय दुसरा मार्ग नाही. म्हणून ती जरा घाबरलेली वाटली. सुषमाशी बोलले तर ती माझ्या इतकी नाही पण बरीचशी वादळाच्या बाबतीत अनभिज्ञ आणि निश्चिन्तही वाटली. ज्युलीच्या पार्लर मधल्या बडबडीतून माझ्या कानावर पडलं होतं कि मनहेटनचे ए,बी, सी असे झोन पाडलेत. आम्ही रहातो तो अप्पर वेस्ट साईडचा भाग झोन बी मध्ये येत होता. वॉल स्ट्रीट, बेटरी पार्क वगैरे डाउनटाऊनचे समुद्राच्या जवळचे भाग- जिथे भरतीच्या वेळी पूर येण्याची जास्त शक्यात होती- ते झोन ए मध्ये येत होते. पुराची शक्यता वाढली तर तिथल्या लोकांना सुरक्षित ठिकाणी हलविण्यात आलं असतं. आणि काही लोकांना हलवलंहि. पण सुषमाच्या म्हणण्याप्रमाणे वॉल स्ट्रीटच्या जवळपास असूनही त्यांची बिल्डींग झोन सी मध्ये येत होती ज्यात शहर-अधिकाऱ्यांच्या मते वादळाचा संभाव्य धोका झोन ए आणि झोन बी पेक्षा कमी होता. "पण काही झालं तरी आम्ही काही कुठे जाऊ शकणार नाही. कारण जेपनिज स्टोक मार्केट आपल्या रविवारी रात्रि उघडेल. त्यावेळी नवऱ्याला न्युयोर्कमध्ये असायला हवं." ती म्हणाली. शेवटी आम्ही दोघींनी मिळून ठरवलं कि निदान काही सामान तरी घरात आणून ठेऊया. वीज गेली तर मेणबत्त्या, टोर्च असलेले बरे. समजा दोन दिवस दुकान उघडली नाहीत तर जास्तीच दुध तरी असावं. 

सुपर मार्केट मध्ये गेले तर तिथे हि गर्दी. लोकं महिन्याभराच सामान साठवून ठेवत होते कि काय कुणास ठाऊक पण शॉपिंग कर्टस भरभरून खरेदी चालली होती. शेवटी सुपरमार्केटवाल्यांनी अनाउन्स केलं कि आम्ही सामानाची होम डिलिव्हरी आजच्या पुरती स्थगित केलीय. तुम्हाला बरोबर नेता येईल तेवढंच सामान घ्या. 

सामान घेऊन थोडी रमतगमतच घरी आले. बाहेर छान उन पडलं होतं. गुरुवारच्या दिवसभराच्या पावसानंतर आकाश निरभ्र झालं होतं. जास्त गरमही होत नव्हतं. खूप छान हवा होती. २४-३६ तासात येऊ घातलेल्या वादळाची चाहूल कुठेच दिसत नव्हती. घरच्या फोनवर मुंबईच्या शेजारणीचा मेसेज होता, "काय चाललय तुमचं तिथे. फोन कर जरा." म्हंटल तिच्याशी नंतर बोलावं. आत्ता मुंबईत मध्यरात्र झालीय. ती झोपली असेल. आधी इथल्या बिल्डींग मध्ये काय चाललाय ते बघावं. 

आमच्या इमारतीतली सगळी मंडळी शांत होती. बहुतेक जण इथेच राहणार होते. आपली बिल्डींग नवीन आहे त्यामुळे वादळ-भूकंपाला तोंड देऊ शकेल असं मजबूत बांधकाम आहे आणि जर कदाचित वाऱ्याच्या जोरामुळे खिडक्यांच्या काचा फुटल्या तर बिल्डींग इंजिनियरला फोन करा. ते येऊन तुम्हाला खिडक्या बंद करू देतील, एवढी महत्वाची महिती मिळाली. लिफ्ट मध्ये एक शेजारी भेटले. त्यांना विचारलं बाहेर जाणार कि इथेच रहाणार. ते म्हणाले, "छे छे, कशाला कुठे जायचं. आपल्याला एवढया वरून वादळ बघायाल खूप मजा येईल". 

शक्य तेवढी पूर्वतयारी करून झाली. म्हणजे बाथरूम आणि किचनमध्ये पाणी भरून ठेवायचं बाकी होतं. न्युयोर्क मध्ये कधी वीज जात नाही कि कधी पाणी भरू ठेवावं लागत नाही. त्यामुळे पिंप शोधण्या पासून तयारी होती. पण समजा जर वीज गेली आणि पाण्याची टाकी रिकामी झाली तर असावं म्हणून थोडं पाणी भरून ठेवलं. आता रविवारी सकाळी आठ ते दहाच्या दरम्यान येणाऱ्या वादळाची वाट बघायाल आम्ही सज्ज होतो. 

शनिवारी सकाळी खूप ढगाळ झालं. अधून मधून पाऊस पडायला सुरुवात झाली. तरी रस्त्यावरती लोक दिसत होते. नदीकाठी जॉगिंग करत होते. हेल्मेटधारी सायकलस्वार जोरात जाताना दिसत होते. नदीकाठानि जाणाऱ्या हायवेवरती तुरळक वाहनांची ये जा चालली होती. मी वरून खिडकीतूनच सगळीकडे लक्ष ठेऊन होते. शेजारच्या बिल्डींगमध्ये वरच्या मजल्यावर कोणीतरी खिडक्यांच्या काचांना आडव्या तिडव्या टेप्स लावल्या होत्या. आम्ही तेवढे कष्ट घ्यायचे नाहीत असं ठरवलं. एक मोठ्ठ लेगोचं पझल काढलं आणि करत बसलो. 

थोड्या वेळानी इमेल चेक केलं तर बेरल आणि अभिजित कडून आलेली मेल दिसली. 'तुम्हाला कळवायला खूप वाईट वाटतय कि आम्ही होंगकोंगला शिफ्ट होतोय.' म्हंटल हे काय! वादळाचा तडाखा उद्या बसायचा तो आज कुठे. बेरल माझी चिनी मैत्रीण. मुळची होंगकोंगची. नवरा कलकत्त्याचा. होंगकोंग, लंडन करत सहा-सात वर्षांपूर्वी न्युयोर्कला आले. आणि ह्या सहा वर्षात बेरलन न्युयोर्कमध्ये कित्ती काय काय केलं. दोन मुलांमध्ये मिळून पाच शाळा बदलल्या. "माझी मुलं न्युयोर्क मधल्या सर्वोत्तम शाळेतच जायला हवीत" हा अट्टाहास. तीन अपार्टमेंट्स बदलली. एका अपार्टमेंटच फरशीपासून छता पर्यंत मोठ्ठ रेनोव्हेशन करून घेतलं. आणि असे न्यूयोर्कमध्ये राहण्याचे लॉन्ग टर्म प्लेन्स चालू असताना अचानक सगळ सोडून होंगकोंगला चालली? सुट्टी सुरु व्हायच्या आधी भेटली तेंव्हा काहीच म्हणाली नव्हती. म्हणजे म्हणाली होती की "मी आणि मुलं होंगकोंगला चाललोय. आता एकदम शाळा सुरु व्हायच्या आधीच परत येऊ. शाळा सुरु झाली की भेटूच आपण." 

ह्या बातमिचा मला वादळापेक्षा जास्त धक्का बसला. केवढा जिवाचा आटापिटा करून बेरलन मुलासाठी आपल्याला हव्या त्या शाळेत एडमिशन मिळवली. जेमतेम दोन वर्ष मुलगा त्या शाळेत गेला असेल. आता ती एडमिशन सोडून द्यायला हवी... पण मला खात्री आहे की होंगकोंगमध्येही ती मुलांच्या एडमिशनसाठी अशीच प्रयत्नांची पराकाष्ठा करेल. आणि दोन-तीन वर्षानी कदाचित न्युयोर्कल परत येईल आणि मुलाना त्यांच्या जुन्या शाळेत घालेल. पण पाच-सहा वर्षांपूर्वी होंगकोंगला शिफ्ट झालेले कोणीच अजुन न्युयोर्कला परतलेले नाहीत हे ही खरय. 

वादळाचा प्रवास कुठपर्यंत अलाय ते बघायला टीव्ही लावला. सगळ्या चेनल्सवर वादळाच्याच बातम्या चालल्या होत्या. आता वादळ कुठपर्यंत आलय. कुठल्या गावात किती मैलाच्या वेगानं वारे वहातायत ह्याचे माहिती पूर्ण डिटेल्स सांगत आणि दाखवत होते. शनिवारी संध्याकाळी जोरात पाऊस पडायला लागला. पुराच्या भीतीमुळे बसेस आणि ट्रेन्स दुपारी बारा वाजताच बंद करण्यात आल्या होत्या. टेक्सी मात्र रात्रभर चालू होत्या. न्युयोर्कमधले टेक्सीचालक जास्तकरून बांगलादेशी. मला खूप पूर्वी भारतात असताना दूरदर्शनवर बघितलेली त्यांच्या देशातल्या चक्रीवादळाची आणि ब्र्म्हपुत्रेला आलेल्या पुराची दृश्य आठवली. शनिवारी रात्रभर पाऊस पडला.

रविवारी सकाळी उठलो तर पाऊस खूप जोरात पडत होता. वाऱ्याचा जोर मात्र जास्त नव्हता. नदी काठान लोक फिरताना दिसत होते. भरतीची वेळ होती. पाण्याची पातळी वाढली होती. काही भागात पाणी रस्यावर यायला लागलं होतं. पण सुदैवानं परिस्थिती गंभीर होण्याआधीच पावसाचा भर ओसरला. दुपारपर्यंत पाऊस एकदम थांबला. रस्ते सुकू लागले. काही लहान दुकानं आणि रेस्तोरान्त्स उघडली. 

घरात बसून कंटाळा आला होता. इंडियन शॉपिंग उरकून घ्यावं म्हणून संध्याकाळी क्विन्सच्या इंडियन मार्केट मध्ये गेले. रस्त्यात कुठेच वादळामुळे काही नुकसान झालेलं, झाडांची पडझड झालेली दिसली नाही. जेक्सन हाइट्स नेपाळी, बांगलादेशी मंडळींनी गजबजल होतं. ईद निमित्त झाडांवर दिव्याची रोषणाई केली होती. पटेल ब्रदर्सच मोठ्ठ ग्रोसरी स्टोअर (ह्या पटेलचा माझ्या मैत्रिणीशी काही संबंध नाही) बंद होतं. पण लहान दुकानं उघडी होती. त्यातल्या एकात थोडं सामान घेतलं. आमच्या नेहमीच्या जेक्सन डायनरमध्ये जेवलो आणि घरी परतलो. 

सोमवारी सगळं सुरळीत चालू झालं. आयरीनन इतर काही ठिकाणी बरच नुकसान केलं. पूर आले, वीज गेली, जीवित हानी झाली. न्युयोर्क थोडक्यात वाचलं. ह्या आधीच वादळ म्हणे न्युयोर्कमध्ये शंभर हूनही अधिक वर्षांपूर्वी आलं होतं. त्यानंतर कधी वादळ नाही कि भूकंप नाही. गेल्या दोन आठवड्यात मात्र आधी भूकंपाचा धक्का बसला नंतर वादळाचा. जगभर होत चालेल्या हवामानातील बदलाची तर ही चिन्ह नसावीत....

Sunday, August 14, 2011

Squ Song

Squirrel and Squid sat squashed in the chair
Squid and Squirrel watched TV that was square

Tuesday, February 1, 2011

Make up a Story from Rubber Stickers

March 15th, 2010, Mrs F, the first grade teacher, gave a small pack of rubber stickers to take home. The homework assignment was to write a story using those stickers. This was no easy task! By the time Yeshee comes home from school it is 4.00 pm. He barely gets a couple of hours to do his homework before it is time for dinner. So he really didn't have much time to think and come a up with a story which was due back the next day. When he opened the pack- in the beginning- we didn't know where to start. There were quite a few of those stickers. Of different shapes and colors. There were a few stars- blue, yellow and red. A shape of a crescent moon, a few squares, rectangles and triangles, couple of squiggly shapes. 2 round shapes, 2 hearts. You get the idea. But eventually, all the different pieces fell into place on the page of his workbook and became a story: Title: The Robber and the Stars
Sub title: I Heart the Stars
Do you see the man above? He is a robber. One night, he went to this old yellow house in the country to steal stuff. But unfortunately for him the stars were shining bright. There were barely a couple of clouds in the sky. And the moon was there too! The robber got scared that he might be easily seen and get caught. So he ran away... I heart a bright sky!
The End

Wednesday, January 26, 2011

Hippopotamus Sandwich

On May 5th, 2010, the first grade teacher gave a sealed envelop that said on top, 'Don't open until you've completed today's homework assignment.' The assignment was to write a recipe for Hippopotamus sandwich.
The first line was given by the teacher. This is the recipe Yeshee wrote:
A hippo sandwich is easy to make
All you need is two giant cakes
Take a knife and give them shape
To look like hippos trying to escape
Slather the first one with lots of frosting
Don't skimp on that yummy chocolate icing
Slam the second hippo on top
Decorate with sprinkles and m&ms from the candy shop
The giant hippo cake-sandwich is now ready to eat
Did I not tell you it will only take a minute
After he wrote his recipe, we opened the envelope. Inside was another recipe for a hippo sandwich given by the teacher. This is how it goes:
A hippo sandwich is easy to make
All you do is simply take
One slice of bread,
One slice of cake,
Some mayonnaise,
One onion ring,
One hippopotamus,
One piece of string,
A dash of pepper,
That ought to do it,
And now here comes the problem,
Biting into it.